Cel opracowania

Z e-Podrecznik
Wersja z dnia 16:24, 19 lip 2015 autorstwa Autor (dyskusja | edycje)

(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Celem niniejszego opracowania jest wsparcie w rozwiązywaniu najczęściej występujących w praktyce dzisiejszej administracji problemów, mających charakter czysto techniczny, lecz wywołanych błędnym postępowaniem pracowników administracji wskutek niespójnego, niedającego się jednoznacznie interpretować prawa oraz wskazanie sposobów podejścia do rozwiązania tych problemów. Niniejsze opracowanie ma pomóc w poprawnym posługiwaniu się dokumentami elektronicznymi i narzędziami właściwymi dla e-administracji. Ma ono także pomóc w wykonywaniu obowiązującego prawa tak, by niezależnie od preferencji interesantów (załatwianie spraw osobiście, listownie, drogą elektroniczną) pracownicy administracji byli w stanie załatwiać sprawy zgodnie z prawem i jak najsprawniej – bez zbędnej zwłoki. Aktualnie w praktyce stosowane są zarówno dokumenty papierowe, jak i elektroniczne – i z uwagi na inną ich naturę - inne muszą też być sposoby postępowania z nimi, bez utraty ich mocy dowodowej. Złożoność i niejednoznaczność prawa w połączeniu z systematycznie realizowanym procesem informatyzacji administracji i cyfryzacji dokumentów tworzy sytuacje, w których administratywista nie wie, czy ma do czynienia z dokumentem, czy nie; jaką moc dowodową ma ten dokument, jak zapewnić właściwy i jednoznaczny opis przebiegu załatwiania sprawy… Większość sytuacji problematycznych daje się rozwiązać w sposób prosty, jeżeli przyjmie się spójny aparat pojęciowy, wykorzystujący słowa, którym przypisane zostaną określone znaczenia – i konsekwentnie będzie się go stosować. Istotą e-administracji i świadczonych przez nią e-usług jest możliwość ich realizacji na odległość, bez potrzeby przesyłania nośników treści dokumentów, a przesyłania wyłącznie treści w sposób wiarygodny, dający możliwość niezaprzeczalnego powiązania jej z twórcą, autorem, podpisującym. Za tym idzie potrzeba odpowiedniego dokumentowania procesu przepływu treści dokumentów, archiwizowanie ich w okresie zależnym od kategorii archiwalnej – itd. Technika pracy z takimi dokumentami wymaga nowych, innych umiejętności. Należy z całą mocą podkreślić, że w aktualnym stanie prawa nie da się uniknąć sytuacji, w których prawnicy będą wydawali odmienne opinie co do mocy dowodowej dokumentów lub prawidłowości postępowania. Będą to jednak opinie wynikające z takiego czy innego rozumienia przez nich pojęć powszechnie wprawdzie używanych, ale mających jednak określone znaczenie w kontekście, w jakim występują. Konieczne jest zatem wprowadzenie spójnego aparatu pojęciowego pozwalającego na stwierdzenie stanu dokumentu elektronicznego, czyli stwierdzenie „jak jest”, a nie tylko „jak się wydaje”, w oparciu o fakty, a nie przypuszczenia i doświadczenia przenoszone z papierowej administracji.